Blog is back!

Voor de scha(a)r(s)e lezers van mijn blog – in verkiezingstijd soms toch nog een kleine honderd per dag! – is er goed nieuws: ik kruip weer in de pen.
Ik heb niet de illusie dat dit “nieuws” even veel inkt zal doen vloeien als de comeback van Freya, maar bon, een beetje fierheid over eigen doen en laten is nooit weg.
Dankzij mijn nieuwe webmaster zal ik met enige regelmaat opnieuw artikeltjes en foto’s op “groenerik” plaatsen.
Al was het alleen maar om diegenen die mijn emails ontvangen, doorklikken naar het adres www.groenerik.be onderaan, en daar ontdekken dat er na de verkiezingen van juni 2009 niets meer is bijgekomen, niet langer teleur te stellen (speciaal voor jou Herman!).
En voor de anderen, die mij toch niet lazen, of die mij al hebben afgeschreven omdat ik facebook noch twitter, tant pis; voor mij gaat er niets boven een mooie tekst, qua inhoud en vorm, met leestekens, hoofdletters en kleine letters.
Der Meister zeigt sich niet altijd in der Beschränkung…… en voor wie geen Duits verstaat: soms is less gewoon less en niet more.
Tegen de lezers die mij nu uit de douche zien stappen als Bobby van Dallas – voor de oudjes onder ons – zeg ik: ja de afgelopen periode was in zeker zin een droom, en soms een nachtmerrie.
Verkiezingen, overwinningen, onderhandelingen, regeringsvormingen, Zennes en BILCen, amaai, wat kan er toch veel gebeuren in een half jaar tijd.
Politieke jaren zijn tropenjaren, ze tellen dubbel.
Zeker als de kritiek met bakken uit de hemel komt, en je de bloemen zelf moet kopen.
Ik was wel een en ander gewend……… dacht ik.
Maar de heisa rond de onverwachte coalitie aan Vlaams-Brusselse kant heeft me menig slapeloze nacht bezorgd.
En de Zenne was ook niet plezant voor de groene die ik nog altijd ben.
Ik leef nog en slaap inmiddels weer goed, dank u.
Uitgerust en wel zal ik weer verslag uitbrengen van mijn wederwaardigheden als “definitief tot buitenlander genaturaliseerde Nederlander” in het politieke Plopsaland van Etterbeek, Brussel, België, met zo nu en dan een kijkje over de grenzen, in Europa, of waarom niet, mijn “buitenste binnenland”.
Om met dat laatste te beginnen en te eindigen, ik was afgelopen weekend voor het eerst sinds een jaar weer in Nederland, en prompt valt de regering!
Bij dezen bied ik mijn diensten aan om door Amnesty International te worden uitgezonden naar Oezbekistan.
Sting mag mee………..