‘Ode aan de Vreugde’

Onlangs dienden de kandidaat-eurocommissarissen ‘examens’ af te leggen voor het Europees Parlement. Zo zelfs dat de Bulgaarse Rumiana Jeleva -kandidate voor het beheer van de portefeuille ‘internationale samenwerking, humanitaire hulp en crisisbestrijding’ – zich na een slechte beurt moest terugtrekken. Zo ook dat de stemming over de samenstelling van de nieuwe Europese Commissie nu is uitgesteld van 26 januari tot 9 februari 2010.
De macht van het Europees Parlement is in de loop van de laatste twintig jaar toegenomen. Gelukkig maar. Want hoewel we er ons niet altijd bewust van zijn, wordt een groot gedeelte van onze nationale en regionale regelgeving door Europa bepaald. Niet alleen op economisch vlak, maar in toenemende mate ook op andere beleidsterreinen als bijvoorbeeld cultuur en onderwijs.
Met het verdrag van Lissabon dat op 1 december 2009 in werking trad, heeft Europa ook nog een stap verder gezet in haar streven om in de wereld ‘met één stem’ te spreken. De aanstelling van onze ‘eigen’ Herman Van Rompuy als eerste Europees president en de Britse Catherine Margaret Ashton als Hoge Vertegenwoordiger van de Europese Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, passen helemaal in deze intentie.
Toch heeft Europa haar ‘tanden’ niet echt kunnen laten zien op de recente Top in Kopenhagen. De politieke integratie van Europa gaat voor sommigen dan ook lang niet ver genoeg. Zo schrijft Mia Doornaert in een column in de Standaard van 18 januari dat de ” ‘Onverenigde Staten van Europa’ bij gebrek aan een echt eensgezind buitenlands beleid er nog niet vlug in zullen slagen om spijkers met koppen te slaan op ontmoetingen met wereldleiders.”
“Europa heeft zich op de rug van de Verenigde Staten genesteld”, schrijft Doornaert, “en laat zich net als de gelijknamig mythologische prinses door de in de stier vermomde oppergod Zeus vervoeren. De wereld kijkt dan ook naar de Verenigde Staten voor de oplossing van wereldproblemen, en niet naar Europa.”
Een nota van de Europese Raad voor Buitenlandse Betrekkingen van november 2009, getiteld “Towards a post-American Europe”, windt er ook geen doekjes om. Zo wordt scherp gesteld dat een aantal Europese naties, waaronder Groot-Brittannië en Nederland, nog steeds denken dat unilaterale relaties met de Verenigde Staten hen meer zullen opleveren dan een gemeenschappelijke Europese benadering. Elk apart doen deze Europese naties er dan ook alles aan om in de gratie van de Amerikanen te vallen. Met echter als enig resultaat: een Europa dat wel 30.000 manschappen naar Afghanistan stuurt, maar over de strategische inzet ervan eigenlijk niets te zeggen heeft.
In een wereld die niet langer alleen door de Verenigde Staten wordt gedomineerd, is Barack Obama nochtans op zoek naar ‘sterke’ partners. Maar de politieke wil om echt in te zetten op een ‘Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid’ is, nog los van de vraag naar Europees leger, helemaal niet in alle Europese lidstaten even groot. Nog lang niet alle landen van de Europese Unie zijn bereid om allemaal samen het Europese volkslied te zingen: de ‘Ode aan de Vreugde’ van de Duitse dichter Schiller op muziek uit de Negende Symfonie van Beethoven.
Op woensdag 3 februari 2010 om 20.00u wil Groen! Leuven in het cc Oratoriënhof, Mechelsestraat 111 te Leuven, alvast stilstaan bij vele boeiende vragen rond Europa. Zeker omdat België vanaf juli 2010 voor zes maanden het voorzitterschap van de Europese Unie waar zal nemen. Aan tafel van dit eerste politiek café van de groep van Leuven zitten Bart Staes (Europarlementslid voor Groen!), Rob Heirbaut (VRT-journalist en co-auteur van ‘Hoe Europa ons leven beïnvloedt’) en als moderator Jan Mertens (Groen! Leuven). Fatou Jans en Esther Artois, jong Leuvens muzikaal talent, zorgen voor de muzikale intermezzo’s.